Een pot bestaat uit klei, maar de lege ruimte maakt de pot bruikbaar. Balken en stenen vormen een huis, maar de lege ruimte maakt het huis bruikbaar. Alleen het niets is bruikbaar.
Lao-Tse
Een leeg kinderstoeltje in mijn ah boodschappenkarretje.
Als moeder van niet-levende kindertjes hebben me de boodschappenwagentjes bij voornamelijk de AlbertHeijn (die klappen nml altijd zo gebruiksvriendelijk open) me enorm verwonderd. Waarom zitten deze rare uitklapbare plastic onderdelen, die open geslagen een handig zitje vormen, in een winkelwagentje? Waarom is een supermarkt ervan overtuigd dat een ouder, fijner winkelt met zijn of haar kind in het zitje van de winkelwagen, en meer nog, waarom wordt ik als rouwende moeder, maar met mij, ruim 70% van de winkelende mensen die ZONDER kinderen winkelen geconfronteerd door winkelketens met een leeg kinderzitje tijdens het boodschappen doen…
En natuurlijk de vraag aan mezelf, wat maakt dat het open klappen van het kinderzitje in de winkelwagen (welke door mannen ook heel handig worden gebruikt als krattensteun) iedere keer weer als een dolksteek in mijn hartstreek voelt? Is het de leegte die zichtbaar wordt? Is er ‘het gemis’ wat duidelijk voor me zit in de ruimte die niet gevuld wordt in de wagen?
Nergens is het ‘niets’ zo tastbaar en aanwezig als tijdens het duwen van je winkelwagen door de paden. Na iedere bocht of beweging springt als een duveltje uit een doosje, de zitplaats weer in positie. Zie je wel dat ik leeg ben? Zie je wel dat het ‘het niets’ is dat mij vult? Zie je wel dat je gemis hier ruimte en vrijheid krijgt om aanwezig te zijn? Zal ik zo behulpzaam zijn om weer open te klappen, zodat ‘het niets’ toch weer plaats kan nemen, nadat je eigenhandig het klepje voor de derde keer (steeds harder) in gesloten positie duwt?
zelfs in een volle wagen is er nog ruimte om open te klappen, en te worden gevuld met niks. De producten in de kar lijken zich wonderlijk wel te schrikken naar de functionaliteit van deze gereserveerde leegte. Klaar om gevuld te worden.
Mijn leven heeft een prima invulling zonder mijn kindertjes om mij heen. Mijn leven is zo ingericht dat ik in de dagelijkse invulling ze niet bewust mis. Natuurlijk zitten ze in iedere vezel van mijn lijf en ziel. Des te verwonderlijker is het effect wat de winkelwagentjes nog steeds op mij hebben.
Het openklappen, het bruikbare niets, vraagt mij beroep te doen op mijn ouderschap. Ook al bleef mijn schoot leeg, mijn hart en ziel zijn wel degelijk gevuld met verloren ouderschap wat maakt dat deze leegte ook voor mij bruikbaar is. Niet het kinderlijf met zwaaiende armen en benen, maar mijn elastische ego neemt plaats in het niets. Niet het brabbelende kind, maar het reflecterende zelf spiegelt hoe het gesteld is met mijn ouderschap, en hoe deze wordt vormgegeven binnen de bruikbare kaders van het leven (en de Albert Heijn). Zo mooi hoe het werkt dat ‘het niets’ toch iedere keer weer een moment van reflectie en invulling geeft in de voller wordende winkelwagen met zuivel en brood…
Lees hier onder hoe anderen het traject ervaren hebben.
Ik doe mijn best om zo snel mogelijk bij jullie terug te komen.
